Utan bæjar

Aldrei hefur heimþráin valdið mér jafn mikill angist og í dag. Þumlarnir á mér eru argir - opnandi illa hljóðandi skilaboð á klukkutíma fresti. 


Búin að ræða þetta við Guð. Hann ætlar að sjá hvað hann getur gert.  

Þegar Guð sér við mér

Það er eins og hann viti alltaf hvernig veður á að vera þegar lífið má ekki við meiru. 

Í þungri ofankomu hægist á öllu, og við komumst eins nálægt friðhelgi og við getum.  Þegar einhver deyr verður heimurinn að hægja á sér.

Allt í einu kann ég líka að meta stundina sem ég er ósýnileg. Þegar ég labba í gegnum miðbæinn á morgnana, þegar nóttin er búin en dagurinn ekki enn kominn.
Þá er ég ósýnileg, má ganga hægt og gráta ef mér sýnist.


Á morgun er fimmtudagur og ég ætla heim.  

So far-so good

Auðvitað voru saumarnir tekni á fimmtudegi! 


og auðvitað get ég næstum því stigið alveg í fótinn, og auðvitað langar mig einmitt í dag að þrífa eldhússkápana! 

Svo upplifi ég "Ísfirðing" í karlaveldi skólans núna eftir korter, því þá ætla þeir að skutla til mín raunstærðar málverki af sjálfri mér upp að dyrum...bara afþví þá langar til þess. Sko þá! 


Held að hápunktur dagsins verði í kvöld þegar Söruskott spilar frammúrskarandi vel á vortónleikum, sem auðvitað eru á fiiiiimmmtudegi


Hugs að ég setji á mig varalit áður en ég vaska upp 

Á morgun

Á morgun ætla ég að vakna og stíga í fótinn án þess að kenna neinsstaðar til.

Ég ætla að strjúka manni og börnum um vanga og segja eitthvað alveg útíhött fallegt við þau.

Ég ætla að eiga frábæran hárdag og smellpassaí kjólinn sem gerir mig svo agalega sæta. 

Ég ætla að skila inn umsókn og vera ekki í nokkrum vafa um að hún fleyti mér í hamingju næsta vetur og svo ætla ég að vera þolinmóð með eindæmum og ekki reka á eftir neinum...

Pollróleg ætla ég að baka subbulega kökuuppskrift með Söru án þess að fríka út yfir slettum á gólfi eða veggjum.... 

Á morgun verð ég svo skemmtileg að fólk tekur stóran sveig á leið sinni um göturnar, til þess eins að ganga sömu megin og ég !

Ég verð svo jákvæð að Pollýana fer í felur, rjóð og skömmustuleg! 

Á morgun er Fimmtudagur

Nóttin

Það er öðrvísi að vaka ein hérna. 


Á Bjargi sat ég niðri og horfði út í garð eða málaði í stofunni, eða veggina í herberginu sem snýr að Ölduhúsi uppi á meðan allir andardrættir voru þungir og í takt og enginn vaknaði á meðan. Græni liturinn á stigavegginum gerði gæfumun í sköpuninni. Ég gat setið tímunum saman og tálgað sverð, skrifað meistaraverk eða orðið ástfanginn af þeim sem enginn mátti vita af.  Í litlu stofunni dansaði ég stundum við tónlist sem enginn annar hlustaði á og stundum ákvað ég að elda mér karamellu. 

Eina nóttina spilaði ég Lúdó til 6.


Á Ásvallagötu er ekki hægt að kalla þetta annað kúldur.
Ef mig lystir að vaka framyfir aðra skal ég kúldrast og skrifa, læðast framhjá ljósum kollum og freistast til að liggja hjá þeim í smá stund, alveg kjur.


Svo er ég týndari en nokkurntíman, veit ekki hvað mér gæti fundist um það sem er að bresta á , veit ekki hvort ég valdi því eða hvort ég geti staðið við allt sem vænst er af mér. Veit ekki hvort ég vil standa við allt eða hvort ég vilji bara fyrigja eðlinu. Jú ég veit það, ég vil ekki sjá þetta eðli.

...og reglulega er hóstað ég læt mér bregða.

Mér reiknast gróflega til að í þessu rými séu u.þ.b 6,5 m2 á mann - ef við ættum að fara út í merkingar. 

Nýjasti lærdómur, og jafnframt efniviður í verkefni:
Ekki lesa um þá sem meiða eða nauðga eða tryllast í neðanjarðarlest eða selja sig fyrir eiturlyf eða stíga á dýr. Ekki heldur þá sem drepa útaf engu, eða öllu og setja höft á málfrelsi eða eru ósanngjarnir eða dónar. 
Ég ætla að endurheimta trúnna á það fallega í heiminum á næstu dögum og mun því fórna öllu því vonda í staðin. Allt í lagi? 


 

bið bið bið bið bið bið

Einu sinni æfði ég mig í 21 dag að segja við sjálfa mig, oft og iðulega, að ég væri þolinmóð.
Markmiðið varað ég yrði það sjálfkrafa á endanum og allt yrði fyrirhafnarlaust betra í lífinu.



Þegar kona eins og ég er sett á hækjur endar allt í óefni. 
Ég er ekki vön að kvillarnir mínir séu það raunverulegir að ég get ekki bara ákveðið að þeir séu ekki til staðar þegar ég er t.d alein heima. 

Eins og þegar einhver dó og skildi mig eftir og svo þegar ég var ein þá langaði mig tila ð athuga hvort ég gæti brosað í þykjó en átti ekki möguleika á því

Líkamlega útgáfan af sorg.  

Hefði samt viljað hafa þetta fake. Að ég væri hölt þegar fólk sæi til mín,s vona í athyglisskyni en kastaði svo frá mér hækjunum um leið og ég væri ein og dansaði æxlislausan dans.

 

Svo spennt að ég gæti sprungið

Í dag gerist það !!! 

Finn agnarögn af ótta, eða kannski aðeins meir en agnarögn, er yfirtekin af ótta og þori ekki að segja það sem ég hugsda upphátt því raunveruleikinn gæti gripið hugmyndirnar á lofti og gert þær að sínum.

Svo virkar hugurinn líka öðruvísi þegar hann er svangur. ´


Hef gefið það út við börnin að það verði ís í kvöldmat, því það má.
Allt má.

Ferðasagan kemur eftir skurð 

draumurinn

Mig dreymdi í nótt að ég væri með hækju. 

4 dagar í hækjur og hugurinn er komin þangað á undan mér.


Ísafjörður er fallegur og allt sem ég segi er eins og  það hafi drukkið rauðvín, því það er næstum eins og ég þurfi alltaf að segja " ég er ekki bara að segja þetta afþví að..." á eftir hverri setningu 

skóf

Eina fólkið sem svarar yfirleitt óraunhæfu ákalli er allt of langt frá mér. 

Sit allt í einu umkringd þeim sem eru ekki að hugsa það sama. Telja markaðsverð sjálfs síns vera hærra en mitt.

 og með skítugt hár sat hún og fattaði að hárið skapar konuna. 



En að því sem öllu skiptir, þá mun sálin verða sörguð úr mér að hluta eftir slétt - eða rétt ekki svo slétta viku.
Ein vika af mér í því formi sem ég er eftir.

Eftir eina viku má mögulega greina stórkostlega persónuleikabreytingu, og allir segja
"mikið hefur hún breyst hún Lísbet, mætti halda að nú sé eitthvað af henni skafið" og vitið - þau munu hafa rétt fyrir sér.

Á mér

er óskiljanlegur gáll. 

Því skyldi kona forða öllum sem hún elskar eins langt og hún getur í burt frá sér áður en hún fer til læknis?



Kannski afþví læknatíminn er á þriðjudegi og ekkert gott getur komið út úr þriðjudagstímum hjá læknum, nema þá kannski humm og óteljandi jæju sem segja mér ekkert.

Kannski þurfti hún að vera ein með þessu í bili. Kannski er þetta eitthvað sem hún ætlar að læra af.

Hún gæti t.d lært að meta þau öll
eða í einrúmi lært að reykingar eru slæmar fyrir heilsuna og að vatn er gott og þrjátíuogtvisvar-tugginn munnbiti fer betur í maga.

Í það minnsta skal hún draga einhverja ályktun af þessari heimskulegu ákvörðun. 

Þangað til ætlar hún að klæðast nærfötum af manninum sínum.