Orðin háð

HONUM 


og allt í einu finn ég mig engjast um á nóttunni, því hann er ekki fyrir mér.

Þoli allt í einu ekki plássið sem hann tók og alla sængina sem einu sinni var svo dýrmæt á fersentímetrann.

Og plássið í íbúðinni, biðjið fyrir ykkur! Hvernig er hægt að vera þegar enginn er rétt á undan manni, rétt á eftir eða akkúrat þar sem fóturinn þarf að stíga niður. 


Stundum er einmitt það sem stendur í bókunum rétt og enginn er jafn mátulegur og þegar hann fer í tveggja vikna Gúlak til Seyðisfjarðar. 

Þegar ég skaut mig í hann sá ég þetta ekki alveg fyrir mér svona. Ég ætlaði ekki að ganga svona langt.

Þriðjudagur til ... mín

Stundum þegar mig langar ekki að þið vitið hvernig mér líður geri ég eitthavð óútreiknanlegt. 


Ég kom mér í meðaljónsstraum um daginn án þess að átta mig á því sjálf.

Prjónaði peysu eins og fífl og var ánægð með það. Missti rokkprik við vemjulegheitin og hef gert allt sem ég get til að endurheimta kúlið sem tapaðist í ruglinu.

Skemmst frá því að segja að nú er ég með gat í nefinu. Aftur.


Enn skemmra frá því að segja að ég fór að grenja þegar ég fékk mér gatið. Svo rokkið fauk úr því um leið. Sit uppi með bling í nefinu og enga svala sögu að segja.


Er að hugsa um að gera eitthavð stærra.
Eitthvað alvöru.
 

einu sinni er ekki einu sinni til

Þegar perluvinur minn dó vissi ég alveg upp á hár hvernig ég átti að bregðast við. 

Ósjálfrátt, en í fullkomnum vanmætti reyndi ég að andmæla fregnunum, vitandi að neitun mín yrði aldrei virt, sama hvort hún yrði borin fram með öskrum eða hvísluð í biðjandi tón. 

 

Nú hefst annar kafli.


Án símtala sem hefjast á "Beta, ég var að fá hugmynd" eða "Beta, komdu og sjáðu hvað ég gerði"

Enginn sólbakaður fiskur í kassa á tröppunum mínum í tíma og ótíma. Enginn óviðeigandi athugasemd þegar ég á síst von á.   


Enginn sem minnir mig á. 

án þess að heita neitt

Tjasla því sem á að sitja eftir inní hólfin í kollinum. 


Sannfærðari en nokkurntíman um framtíðarstað í lífinu tel ég niður til sumars.
Allt verður betra.


angurværðin hellir sér yfir mig og tvístrast efst á hvirflinum, spýtist svo með krafti í allar áttir og fer á alla sem standa inna seilingar.  


Einu sinni ætlaði ég að vera búin að einbhverju á þessum tímapunkti í lífinu.
Man ekki einu sinni hvað það var lengur .



 

Utan bæjar

Aldrei hefur heimþráin valdið mér jafn mikill angist og í dag. Þumlarnir á mér eru argir - opnandi illa hljóðandi skilaboð á klukkutíma fresti. 


Búin að ræða þetta við Guð. Hann ætlar að sjá hvað hann getur gert.  

Þegar Guð sér við mér

Það er eins og hann viti alltaf hvernig veður á að vera þegar lífið má ekki við meiru. 

Í þungri ofankomu hægist á öllu, og við komumst eins nálægt friðhelgi og við getum.  Þegar einhver deyr verður heimurinn að hægja á sér.

Allt í einu kann ég líka að meta stundina sem ég er ósýnileg. Þegar ég labba í gegnum miðbæinn á morgnana, þegar nóttin er búin en dagurinn ekki enn kominn.
Þá er ég ósýnileg, má ganga hægt og gráta ef mér sýnist.


Á morgun er fimmtudagur og ég ætla heim.  

So far-so good

Auðvitað voru saumarnir tekni á fimmtudegi! 


og auðvitað get ég næstum því stigið alveg í fótinn, og auðvitað langar mig einmitt í dag að þrífa eldhússkápana! 

Svo upplifi ég "Ísfirðing" í karlaveldi skólans núna eftir korter, því þá ætla þeir að skutla til mín raunstærðar málverki af sjálfri mér upp að dyrum...bara afþví þá langar til þess. Sko þá! 


Held að hápunktur dagsins verði í kvöld þegar Söruskott spilar frammúrskarandi vel á vortónleikum, sem auðvitað eru á fiiiiimmmtudegi


Hugs að ég setji á mig varalit áður en ég vaska upp 

Á morgun

Á morgun ætla ég að vakna og stíga í fótinn án þess að kenna neinsstaðar til.

Ég ætla að strjúka manni og börnum um vanga og segja eitthvað alveg útíhött fallegt við þau.

Ég ætla að eiga frábæran hárdag og smellpassaí kjólinn sem gerir mig svo agalega sæta. 

Ég ætla að skila inn umsókn og vera ekki í nokkrum vafa um að hún fleyti mér í hamingju næsta vetur og svo ætla ég að vera þolinmóð með eindæmum og ekki reka á eftir neinum...

Pollróleg ætla ég að baka subbulega kökuuppskrift með Söru án þess að fríka út yfir slettum á gólfi eða veggjum.... 

Á morgun verð ég svo skemmtileg að fólk tekur stóran sveig á leið sinni um göturnar, til þess eins að ganga sömu megin og ég !

Ég verð svo jákvæð að Pollýana fer í felur, rjóð og skömmustuleg! 

Á morgun er Fimmtudagur

Nóttin

Það er öðrvísi að vaka ein hérna. 


Á Bjargi sat ég niðri og horfði út í garð eða málaði í stofunni, eða veggina í herberginu sem snýr að Ölduhúsi uppi á meðan allir andardrættir voru þungir og í takt og enginn vaknaði á meðan. Græni liturinn á stigavegginum gerði gæfumun í sköpuninni. Ég gat setið tímunum saman og tálgað sverð, skrifað meistaraverk eða orðið ástfanginn af þeim sem enginn mátti vita af.  Í litlu stofunni dansaði ég stundum við tónlist sem enginn annar hlustaði á og stundum ákvað ég að elda mér karamellu. 

Eina nóttina spilaði ég Lúdó til 6.


Á Ásvallagötu er ekki hægt að kalla þetta annað kúldur.
Ef mig lystir að vaka framyfir aðra skal ég kúldrast og skrifa, læðast framhjá ljósum kollum og freistast til að liggja hjá þeim í smá stund, alveg kjur.


Svo er ég týndari en nokkurntíman, veit ekki hvað mér gæti fundist um það sem er að bresta á , veit ekki hvort ég valdi því eða hvort ég geti staðið við allt sem vænst er af mér. Veit ekki hvort ég vil standa við allt eða hvort ég vilji bara fyrigja eðlinu. Jú ég veit það, ég vil ekki sjá þetta eðli.

...og reglulega er hóstað ég læt mér bregða.

Mér reiknast gróflega til að í þessu rými séu u.þ.b 6,5 m2 á mann - ef við ættum að fara út í merkingar. 

Nýjasti lærdómur, og jafnframt efniviður í verkefni:
Ekki lesa um þá sem meiða eða nauðga eða tryllast í neðanjarðarlest eða selja sig fyrir eiturlyf eða stíga á dýr. Ekki heldur þá sem drepa útaf engu, eða öllu og setja höft á málfrelsi eða eru ósanngjarnir eða dónar. 
Ég ætla að endurheimta trúnna á það fallega í heiminum á næstu dögum og mun því fórna öllu því vonda í staðin. Allt í lagi? 


 

bið bið bið bið bið bið

Einu sinni æfði ég mig í 21 dag að segja við sjálfa mig, oft og iðulega, að ég væri þolinmóð.
Markmiðið varað ég yrði það sjálfkrafa á endanum og allt yrði fyrirhafnarlaust betra í lífinu.



Þegar kona eins og ég er sett á hækjur endar allt í óefni. 
Ég er ekki vön að kvillarnir mínir séu það raunverulegir að ég get ekki bara ákveðið að þeir séu ekki til staðar þegar ég er t.d alein heima. 

Eins og þegar einhver dó og skildi mig eftir og svo þegar ég var ein þá langaði mig tila ð athuga hvort ég gæti brosað í þykjó en átti ekki möguleika á því

Líkamlega útgáfan af sorg.  

Hefði samt viljað hafa þetta fake. Að ég væri hölt þegar fólk sæi til mín,s vona í athyglisskyni en kastaði svo frá mér hækjunum um leið og ég væri ein og dansaði æxlislausan dans.